Integracja imigrantów ze społeczeństwem przyjmującym stała się kluczową kwestią w obliczu intensywnego napływu imigrantów do Europy. Muzułmańskie mniejszości zaczęły być postrzegane jako zagrożenie dla kultury, tożsamości i bezpieczeństwa narodowego. Krytyka dotychczasowych polityk integracyjnych wynika z przekonania o ich nieskuteczności, co skłoniło państwa zachodnioeuropejskie do zmian w polityce imigracyjnej i integracyjnej na początku XXI wieku. Kraje, które wcześniej były pozytywnie nastawione do imigracji, przyjęły mniej liberalne podejście. W Polsce temat integracji imigrantów długo nie był priorytetem z powodu niskiej skali imigracji i braku napięć adaptacyjnych, co skutkuje brakiem spójnej polityki integracyjnej. Zestawienie polityki integracyjnej w Polsce i Holandii jest interesujące, ponieważ Polska, dotychczas kraj emigracji, stała się celem migracji, głównie ze Wschodu. Holandia, przez lata prowadząca politykę otwartych drzwi, również zmieniła swoje podejście na mniej liberalne. Autorki podnoszą kwestie bezpieczeństwa w Europie, szczególnie w kontekście państw Unii Europejskiej, wskazując na liczne nieścisłości i niedoskonałości w europejskim podejściu do migracji i integracji.
