Praca prof. Baranowskiego jest przejrzysta, przystępna i ciekawa, opisując kluczowe gałęzie przemysłu polskiego w początkach nowożytności. W XVI wieku zegary miejskie były powszechne, a nawet niewielkie miasta, jak Nieszawa, miały zegary na ratuszach. Kraków dominował w zegarmistrzostwie, a Lwów starał się dotrzymać mu kroku, z magistrem Lawrencjuszem Helbaumem jako jednym z pierwszych znanych zegarmistrzów. Zaskakujące jest, że w końcu wieku XVI w dużych miastach zegarmistrzostwo wciąż było zawodem pobocznym, a zegarmistrzowie zajmowali się również innymi rzemiosłami. Polski papier nie różnił się od zachodnioeuropejskiego, a czeladź papiernicza podróżowała po Polsce i Niemczech, co wskazuje na podobieństwo technik. W ośmiu papierniach podkrakowskich w 1581 roku pracowało 27 czeladników, co sugeruje, że w Polsce mogło być 100-150 osób w branży papierniczej. Kraków był centrum przemysłu drukarskiego, zaopatrując nie tylko Polskę, ale i Węgry, gdzie drukarze korzystali z krakowskiego papieru i czcionek. Poznań również rozwijał drukarstwo, z aktywnymi drukarniami w latach 1550-1578. Saletra, niezbędna do produkcji prochu strzelniczego, była wytwarzana w różnych miejscach w Polsce, szczególnie w województwie krakowskim. W XVI wieku saletrę produkowano w wielu miastach, a jej eksport został zakazany przez Stefana Batorego w 1577 roku, aby zaspokoić potrzeby fabryk prochu.
