August-Zarębska Agnieszka Book order

Ten tom tańczy. Wprawia język w ruch, zmusza go, żeby poruszał się we własnym rytmie. Swoim tańcem oswaja miasto, przestrzeń publiczną, która nie należy do nikogo, ale poddaje się wierszom, poddaje się ruchom, głosom. Oswaja też ciało, ciała w rozmaitych rolach, także niedobrowolnych. Wszystko tu pulsuje, wibruje, ale szczegóły pozostają wyostrzone, obecne, świadome. Kształty, kolory, istotne drobiazgi. Miniatury w nieoczywistych kadrach. Agnieszka August-Zarębska pisze uważnym okiem. Tango wchodzi w wiersz jak po swoje. Nie jestem pewna, kto ma ostatnie słowo. Niech osądzi czytelnik. Zofia Bałdyga Długo zastanawiałem się, skąd dobiega dźwięk w tych stereofonicznych wierszach, które z taką powagą traktują przestrzeń, czas i dźwięk czy to melodia z otwartego gdzieś wysoko okna, czy raczej ściana dźwięku w słuchawkach, która pozwala słuchającemu odciąć się od otoczenia. Myślę jednak, że to jeszcze inny sposób udźwiękowienia przestrzeni i czasu jesteśmy, czytelnicy, pasażerami w tramwaju transatlantyku albo InterCity do Warszawy, a dobiegają nas tylko szmery ze słuchawek współpasażerów. Miałem dużo przyjemności z nasłuchiwania rytmów i melodii, które pobrzmiewają w tych wierszach. Zachęcam, by uważnie podążać za tą ciekawą harmonią, w której tango przechodzi w tkankę, skóra w asfalt, a asfalt w liście. Aleksander Trojanowski

Wiersze w tym tomie charakteryzują się powściągliwością i oszczędnością wyrazu, kładąc nacisk na ekonomię słowa – mówią tyle, ile trzeba. Dominuje informacja i opis, a metafory służą jedynie jako skróty myśli, często niewidoczne w kontekście wiersza. Lakoniczny styl zbliża się do poetyki haiku, składając się z zarysów, bez nadmiaru słów. Tom ma spójną budowę, tworząc szczególną narrację o doświadczeniu kobiety, z naciskiem na egzystencjalne aspekty, takie jak przemijanie, śmierć, choroba i ból. Fizjologia odgrywa istotną rolę, ale jest przedstawiana subtelnie, skupiając się na ciele i szczególe. Świat jest postrzegany zmysłowo, z perspektywy cielesnych doznań. Wiersze ukazują dramatyzm ludzkiej egzystencji oraz piękno świata, a delikatność wyrazu potęguje efekt grozy związany z przemijaniem i akceptacją rzeczywistości. Twórczość Agnieszki August-Zarębskiej cechuje dojrzałość i świadomość języka. Historia w tomie, prowadzona w poetyckiej formie, pozostaje w pamięci czytelnika, przekształcając osobiste doświadczenia w opowieść uniwersalną, z napięciem rozłożonym w przestrzeni wierszy, a ciała odzwierciedlają emocje, doznania oraz ból.