Brutalna statystyka Wielkiej Wojny Ojczyźnianej wykazuje, że średni czas życia radzieckiego żołnierza na froncie wschodnim wynosił od dwóch tygodni do miesiąca. W tej sytuacji wspomnienia prostego żołnierza są rzadkością. Autor, oszukując bezlitosną statystykę, przeżył w miejscach, gdzie los nie był łaskawy dla wielu – pod Stalingradem, na Łuku Kurskim, na „Wyspie Śmierci” nad Dnieprem i na stepach Ukrainy. Jego dziennik to nie tylko sugestywny opis wojennych okropności, ale także obraz człowieka, który dostrzegał piękno ludzkiej natury i w najtrudniejszych chwilach potrafił zachować uczciwość, humor i nadzieję. Barwny i często dowcipny język Abdulina pozwala spojrzeć na świat oczami człowieka, który dorastał w trudnych czasach budowy komunistycznego państwa. Frontowe wspomnienia Mansura Abdulina to wzruszająca literatura, która stanowi dokument epoki. Mansur Gizatułowicz Abdulin (1923 – 2007) urodził się w Suchoj, w południowo-zachodniej Syberii. Pracował w kopalniach złota, a jego szlak bojowy prowadził od Stalingradu przez Prochorowkę, aż do walk na prawobrzeżnej Ukrainie, gdzie został ranny. Odznaczony m.in. Medalem „Za Odwagę”, po demobilizacji wrócił do pracy jako górnik, w tym w tajnych kopalniach zarządzanych przez NKWD.
