Tadeusz Mostowicz Dołega Books

Powieść Znachor Tadeusza Dołęgi-Mostowicza napisana w 1937 roku należy do klasyki polskiej literatury. Znany chirurg, profesor Rafał Wilczur, dowiaduje się, że porzuciła go żona. Zrozpaczony mężczyzna upija się i pada ofiarą bandytów. Ciężko pobity doznaje amnezji. Nie wie, kim jest, wędruje po wsiach i podejmuje się przypadkowych prac. Zostaje przygarnięty przez wiejskiego gospodarza i zaczyna leczyć ludzi jako Antoni Kosiba. Gdy mimo prymitywnych warunków, przeprowadza udaną operację na kalekim synu gospodarza, sława znachora zaczyna się rozprzestrzeniać nie tylko w najbliższej okolicy. Niezwykła popularność Znachora przyczyniła się do powstania popularnej ekranizacji z 1981 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana.

Kariera Nikodema Dyzmy w interpretacji Nataszy Sochy, pisarki z list literackich przebojów, to przedwojenny bestseller opowiedziany nowoczesną polszczyzną. Nikodem Dyzma to bezrobotny prostak i cwaniak. Dzięki wyjątkowemu zbiegowi okoliczności oraz własnemu sprytowi dostaje niepowtarzalną szansę, by zarobić ogromne pieniądze i wspiąć się na najwyższe szczeble politycznej kariery. Lawirując, kłamiąc i podszywając się pod kogoś, kim nie jest, podbija salony i serca dam z najwyższych sfer. Czy ktoś w końcu zdemaskuje oszusta? Postać stworzona przed II wojną przez Tadeusza Dołęgę-Mostowicza nie straciła na wyrazistości, z czasem stając się częścią popkultury. Tytuł z cyklu „Wyższe sfery”. Błyskotliwe powieści takich gwiazd literatury polskiej okresu międzywojennego jak Mniszkówna, Dołęga-Mostowicz czy Rodziewiczówna, przełożone na współczesny język przez najpopularniejsze obecnie pisarki i pisarzy. Dla wielbicieli serialu „Dewajtis” i filmu „Znachor”.

Tadeusz Dołęga-Mostowicz (1898–1939) był najpoczytniejszym polskim autorem w dwudziestoleciu międzywojennym, znanym z nieprzemijających przebojów, takich jak "Kariera Nikodema Dyzmy" czy "Znachor". Wbrew powszechnemu mniemaniu, "Kariera Nikodema Dyzmy", wydana w 1932 roku, nie była jego debiutem. Już na przełomie lat 1924/1925 Dołęga-Mostowicz pracował jako felietonista w "Rzeczpospolitej". Jego teksty poruszają tematykę moralności i hipokryzji, ukazując, jak ludzie często działają dla "względów wyższych", co prowadzi do kłamstw i oszustw. W piątym tomie niewydanych tekstów, "Dwór polski", autor przedstawia opisy i komentarze dotyczące życia na Kresach w XX-leciu. Jego prace, mimo upływu lat, pozostają aktualne i skłaniają do refleksji, często wywołując śmiech, czasem przez łzy. Teksty Dołęgi-Mostowicza ukazują problemy społeczne i polityczne Polaków, stanowiąc dokument epoki, który wciąga czytelników. Współczesne recenzje potwierdzają jego status jako najpoczytniejszego pisarza, co można tłumaczyć jego wnikliwym wyczuciem współczesności oraz umiejętnością trafienia w psychikę mas czytelniczych.

W modnym kinie „Iluzja” u zbiegu ulic Mylnej i Śliskiej niebywały tłok. Wyświetlają wielki film w dziewięciu aktach osnuty na tle z gruntu przerobionej powieści Wysockiego „Zabawy mędrców”. Obraz nazywa się „Sanacja”. (fragment tekstu „Film”) Tom, który oddajemy w Państwa ręce, zawiera wybór tekstów prasowych Tadeusza Dołęgi-Mostowicza dotyczących zawiłości polskiej polityki po zamachu majowym przeprowadzonym przez marszałka Józefa Piłsudskiego i jego zwolenników. Błyskotliwe aluzje, trafne analizy polityczne okraszone charakterystycznym humorem czy omówienia artykułów ukazujących się w ówczesnej prasie pozwalają zrozumieć, czym Mostowicz naraził się rządzącym w Polsce „pomajowej”. Tadeusz Dołęga-Mostowicz (1898–1939) – najpoczytniejszy polski autor w XX-leciu międzywojennym. Twórca takich nieprzemijających przebojów czytelniczych, jak „Kariera Nikodema Dyzmy” czy „Znachor”. Wbrew powszechnemu mniemaniu wydana w 1932 roku powieść „Kariera Nikodema Dyzmy” nie była jego debiutem jako człowieka pióra. Na przełomie lat 1924/1925 Dołęga- Mostowicz został felietonistą dziennika „Rzeczpospolita”. We wrześniu 1927 roku za swoje cięte i bezkompromisowe publikacje zapłacił ciężkim pobiciem przez „nieznanych sprawców”.

Tadeusz Dołęga-Mostowicz (1898–1939) był najpoczytniejszym polskim autorem w dwudziestoleciu międzywojennym, znanym z takich dzieł jak Kariera Nikodema Dyzmy czy Znachor. Mimo powszechnego przekonania, że Kariera Nikodema Dyzmy, wydana w 1932 roku, była jego debiutem, Dołęga-Mostowicz rozpoczął swoją karierę jako felietonista w „Rzeczpospolitej” w latach 1924/1925. Jego bezkompromisowe publikacje przyniosły mu brutalny atak w 1927 roku, dokonany przez nieznanych sprawców, co ujawnia niebezpieczeństwa związane z jego pracą. Tom, który oddajemy w Państwa ręce, zawiera opisy i komentarze dotyczące życia kulturalnego okresu międzywojennego, stanowiąc dokument epoki oraz trzecią część zbioru jego felietonów sprzed kariery powieściarskiej. Mostowicz ukazuje życie w sposób pasjonujący i efektowny, komentując wydarzenia społeczne i polityczne. Fragmenty tekstów, takie jak opis oszczędności w żandarmerii w Tulonie, ilustrują jego talent do dostrzegania absurdów rzeczywistości. Współczesne zjawiska, jak amerykański idealizm, są poddawane krytyce, ukazując wnikliwość i ironię autora, który potrafił dostrzegać zarówno blaski, jak i cienie współczesnego mu świata.

Tadeusz Dołęga-Mostowicz, jeden z najpoczytniejszych prozaików dwudziestolecia międzywojennego, był publicystą o ostrym piórze i zadeklarowanym przeciwnikiem sanacji, choć z szacunkiem wypowiadał się o marszałku Piłsudskim. Jego życie i twórczość są znane, głównie dzięki badaniom profesora Józefa Rurawskiego. Przygotowywany do druku tom niewydanych dotąd tekstów Mostowicza może wnieść nowe spojrzenie na jego dorobek. Zbiór zawiera felietony, recenzje, notatki prasowe i szkice, które ukazały się w „Rzeczpospolitej” w latach 1924-1928. Lektura tych tekstów ukazuje dynamiczny rozwój Mostowicza jako publicysty, zarówno pod względem stylistycznym, jak i zmieniającego się spojrzenia na kulturę polską lat 20. i 30. Wczesne teksty, choć czasem nacechowane młodzieńczym patosem, nie obniżają ich wartości. Zawierają refleksje nad różnorodnymi aspektami kultury międzywojnia, w tym sprawozdania, felietony krytyczne i rozmowy z wybitnymi postaciami. Autor podkreśla znaczenie spuścizny polskiej literatury, wskazując na jej zapomnienie w XX wieku. Zaskakuje aktualność niektórych spostrzeżeń, zwłaszcza dotyczących życia społeczno-politycznego. Z trzeciego tomu wyłania się Dołęga-Mostowicz, zarówno znany, jak i nieznany, z przenikliwymi spostrzeżeniami, które stanowią esencję jego twórczości.