Marie Kessels Books

Het ongeluk was op 13 januari van dit jaar. Het gebeurde zo snel dat ik er nauwelijks een herinnering aan heb. Eén verschrikkelijk ogenblik, nog voor de klap, daarna een oorverdovend geluid als van een explosie, een knal, waarin mijn pijn (die er toch geweest moet zijn) verloren ging. De strijdbaarheid die doorgaans in het werk van Marie Kessels weerklinkt heeft in dit boek een ander, behoedzamer gezicht gekregen. Hoe is het om niet te kunnen zien? En hoe ga je daarmee om? Gemma, de verteller van deze roman, doet verslag van haar pogingen om als blinde vorm te geven aan haar bestaan. De manier waarop zij dit doet getuigt van vitalisme maar soms ook van wanhoop. De mensen, de stoepen, het razende verkeer, ze nemen een tastbare maar onzichtbare dimensie aan. Ruw is een ode aan de zintuiglijkheid en tegelijk een ode aan alle anonieme blinden, die nooit ophef maken.

Dutch

Dana is jarenlang getergd en zowat tot waanzin gedreven door geluidsoverlast in haar stadse flat en wijkt uit naar een stiller huis in een nieuwbouwwijk. Daar begint haar zoektocht naar 'brullen', naar allerlei vormen van geluid en pijn. Waarom is gejoel in een stadion goed te verdragen, maar de voetstappen van je anonieme bovenbuurman niet? Hoe verbeelden luide scheldwoorden de donkere kanten van de gedetineerden die ze fotografeert? Hoe klinkt een concert van vliegtuigen? Hoe verhoudt massale herrie zich tot individueel geschreeuw? Uiteindelijk komt Dana tot een onconventionele conclusie: niet in het verzet maar in de overgave schuilt de verlossing als die al werkelijk bestaat. Met verbluffende scherpzinnigheid legt Marie Kessels de zenuwen bloot van menselijk contact en ontketent hiermee een kleine revolutie in het hoofd van de lezer.

Een vrouw probeert herinneringen aan haar dode geliefde op te wekken door in haar huisje papier te scheppen.

Marie Kessels onderzoekt de extremiteiten van het lichaam door middel van taal. In precieze en krachtige bewoordingen dringt ze door tot de kern van haar eigen bestaan en van de meest uiteenlopende emoties. Net als haar veelgeprezen Het nietigste is dit nieuwe boek te lezen als een roman, een verhalenbundel, een dagboek, een filosofisch essay. Marie Kessels, het kan niet genoeg worden gezegd, bezit een prachtige en heldere stijl en weet het allerpersoonlijkste universeel te maken. Daarbij gaat ze voortdurend op aanstekelijke wijze in op allerlei grote en kleine kwesties die haar bezig houden. Ze put uit brieven, belevenissen, observaties en gedachtenexperimenten. Zo stelt de verteller zich de volgende vragen (en geeft zelf ook de antwoorden): Waarom werkt het winterlicht verlammend? Wat is het mooie van lezen in een café? Wat betekent ouder worden? Doet een mens er beter aan om zijn woede te bezweren? Wat is het verschil tussen de winter- en de zomerpersoonlijkheid? Al deze vragen komen aan de orde in dit geestrijke boek waarin Kessels de uithoeken verkent van haar ervaringen en indrukken, ze gaat tot het uiterste, ze gaat er tegenaan. Zoals zij zelf schrijft: 'Als die overweldigende grandeur en majesteit van de kleinste bewegingen me niet obsedeerde, zou ik het nooit al die jaren hebben volgehouden voor de klanten in mijn kiosk bekers koffie en chocolademelk te tappen.'

Bloemlezing van verhalen en romanfragmenten van Nederlandse schrijfsters die in de jaren negentig debuteerden.