Czas odczuwalny. Proust i doświadczenie literackie

More about the book

Francuska literatura eksploruje szaloną miłość, filozofię, politykę i moralność, przekształcając się w różnorodne formy, od Bretona i Aragona po Sartre'a i Camusa. Blanchot, zwracając uwagę na Prousta, koncentruje się na implozji pustki, która poszerza sferę Czasu odnalezionego, jednak jego przenikliwość pomija brutalność zła, będącego samotnym rewersem niestałości Bytu. Dwa podziwiające Prousta postacie, Mauriac i Bataille, różnią się w swoich interpretacjach: jeden jest katolickim moralistą, drugi badaczem mistycyzmu. Walter Benjamin zastanawia się nad szczęściem tych odmiennych materii. Proustowskie doświadczenie zmysłowe, choć sztuczne i bluźniercze, wciąż umyka. Deleuze analizuje homoseksualizm w kontekście Freuda, odróżniając różne jego formy i wskazując na społeczne odrzucenie homoseksualistów, które kształtuje ich poczucie winy. Proust łączy homoseksualizm z Żydostwem jako ofiarami nietolerancji. Narrator dodaje do tego opis psychotycznej mocy transseksualizmu, sugerując, że wszyscy jesteśmy hermafrodytycznymi istotami. Postacie, takie jak baron Charlus, ukazują symptomy szaleństwa, a ich zachowania są pełne intensywnych emocji i wewnętrznej dynamiki, co prowadzi do odkrycia niebezpiecznej, rozregulowanej energii.