Dwaj przyjaciele

More about the book

Bohaterami książki Edwarda Kaptura są przyjaciele – ministranci z jednej wsi, których drogi rozeszły się w okresie dorastania. Autor podejmuje kontrowersyjne oceny powojennych przemian politycznych w Polsce, ukazując zderzenie tradycyjnych wartości z nowymi ideologiami przez losy Olka i Stanisława. Opowieść nie jest biograficzna, a podobieństwo postaci do rzeczywistych osób jest przypadkowe. Kluczowym wątkiem jest przedśmiertna „spowiedź” Aleksandra Nowaka, wiceministra III RP, skierowana do przyjaciela z młodości, Stanisława Kopcia. Dla chorego, przygotowującego się do odejścia, była to potrzeba zadośćuczynienia za wyrządzone krzywdy narodowi i własnemu sumieniu. Nowak, w pokutniczej relacji, obciąża winą także czasy, w których kształtował swoją osobowość. Już jako Oluś potrafił dostrzegać znaki czasu i wykorzystywać je do realizacji swoich celów. Marzenia „bycia kimś” spełniał, przestrzegając zasad obowiązujących w sowietyzowanej Polsce. Gorliwie wypełniał socjalistyczne wymagania, stając się apologetą komunizmu. Gdy ideologia ta zbankrutowała, Aleksander znalazł się w sytuacji pogorzelca, którego dorobek życia został zniszczony. Jednak historia odsłoniła w jego duszy żyzną glebę, z której zaczęły wyrastać roślinki z zasianych w młodości ziarenek, prowadząc go do poznawania niesfałszowanych dziejów Polski.