Wądoły

More about the book

Wrocław zyskuje nowego narratora, który z uwagą obserwuje Brochów i okoliczne dzielnice. Te migawki z codzienności tworzą słodko-gorzki kolaż, który boli, wzrusza i śmieszy. Przemysław Walczak przypomina, że nawet w najdziwniejszych miejscach można znaleźć prawdziwe diamenty. W tramwaju nr 3, wczesnym rankiem, narrator wsiada do wagonu, który rusza z hałasem. Obok niego siada bezdomny z pomiętą reklamówką, z której wyciąga pomarańczę, starannie ją obierając i układając w efektowną gwiazdę. Obserwując ten rytuał, narrator zastanawia się nad światem, który wydaje mu się popieprzony. Ludzie, zdolni do altruizmu, potrafią także popełniać najgorsze zbrodnie. Człowiek jest dla siebie największym wrogiem, a społeczeństwo – największym zagrożeniem. Mimo mizantropijnych myśli, narrator dostrzega absurdalność swojej sytuacji. Pomarańczowa gwiazda bezdomnego znika kawałek po kawałku, a narrator mija opuszczony szpital, zastanawiając się nad jego przyszłością. W końcu dojeżdża do Galerii Dominikańskiej, gdzie wysiada, a tramwaj z bezdomnym odjeżdża.