Obrazy Nieskończoności

More about the book

Próba opisu procesu widzenia za pomocą geometrii narzuca temu procesowi intelektualnie zracjonalizowaną matrycę. Starożytni myśliciele zdawali sobie sprawę z tego, że widzenie jest niemożliwe bez światła, co prowadziło do wahań dotyczących kierunku promieni widzenia. Promienie te, jako konstrukty intelektualne, były postrzegane jako emisje. Paradoks euklidesowego punktu, który nie ma części, a jest wierzchołkiem geometrycznego stożka widzenia, ilustruje ograniczenia zracjonalizowanego poznania. W zachodniej Europie ta wiedza zniknęła na niemal tysiąc lat, a gdy powróciła za pośrednictwem średniowiecznych perspektywistów, trafiła do pracowni artystów malarzy. Ci, dystansując się od paradoksów teorii widzenia, wykorzystywali jedynie to, co było im potrzebne w praktyce: punkt jako znak na płaszczyźnie. Gdy to pojęcie podjął rzemieślnik o aspiracjach filozoficznych, Leonardo, przeniósł ontologiczną strukturę pustego znaku na rzeczywistość empiryczną, czyniąc z nicości teoretyczną zasadę. Rafał Kuczyński, socjolog i doktor, jest członkiem redakcji kwartalnika „Kronos” oraz tłumaczem prac ważnych myślicieli. Obecnie pracuje w Instytucie Studiów Kulturowych UwB.