Klątwa Parmenidesa

More about the book

ISTNIEJĄCE ISTNIEJE, NIEISTNIEJĄCE NIE ISTNIEJE. Ta pozornie niewinna tautologia, sformułowana przez Parmenidesa, rzuciła zaklęcie na zachodnie myślenie, z którego nie potrafimy się uwolnić. Tadeusz Bartoś w KLĄTWIE PARMENIDESA bada, czy ta formuła ogranicza nasze myślenie, czy też staje się punktem wyjścia do jego rozwoju. Zastanawia się, czy fundamentalne zagadnienia zachodniej filozofii, takie jak prawda, tożsamość czy moralność, mogą być rozważane bez odniesienia do Parmenidesa. Autor w piętnastu esejach tropi wpływ tej klątwy na historię filozofii, od Platona i Arystotelesa po Nietzschego i Heideggera. Bartoś podejmuje próbę zbadania strategii uwolnienia myśli od zaklęcia języka, choć przyznaje, że to wysiłek skazany na klęskę. Mimo to, samo badanie jest dla niego cennym filozoficznym powołaniem, odsłaniającym moc słów i potęgę logocentryzmu. Bez języka nie potrafimy myśleć, a w jego ramach myślimy według reguł, które nie są przez nas ustanowione. Istnieje jednak możliwość odkrycia innej, nieoczywistej drogi, prowadzącej ku ukrytym miejscom, istniejącym poza słowami, w milczeniu.