Antystrofa dialektyki

More about the book

Książka rekonstruuje teorię retoryczną Bartłomieja Keckermanna, profesora filozofii w Gdańsku, zawartą w jego traktacie "System retoryki". Keckermann, opierając się na zasadzie podziału dychotomicznego z pism Arystotelesa, systematyzuje sztukę przemawiania. Wykorzystując koncepcje Stagiryty, Cycerona, Kwintyliana oraz współczesnych teoretyków, takich jak Rudolf Agricola, Erazm z Rotterdamu, Filip Melanchton i Piotr Ramus, tworzy kompendium renesansowej wiedzy o retoryce. Retoryka, postrzegana jako antystrofa dialektyki, staje się narzędziem dostosowanym do ludzkich zdolności i słabości. Jako autonomiczna forma racjonalności, zgodna z intencjami Arystotelesa, oraz model dyskursywności oparty na amplifikacji, retoryka ukazuje niekonkluzywność dyskursu i sprzeciw wobec supremacji intelektu w praktykach sensotwórczych. Mimo to, ma być lekarstwem na chroniczną niepewność poznania, przynoszącym wytchnienie w poszukiwaniu sensu. W zależności od potrzeb, retoryka staje się twórczynią zmysłowych obrazów rzeczywistości, przekształcając prostą mowę w wieloznaczną sekwencję znaków i symboli. Mówiąc w imieniu teorii wymowy, retoryka ożywia toposy i figury, które były uśpione w języku.