Polscy pisarze w cieniu Stalina

More about the book

Władysław Broniewski, Julian Tuwim, Konstanty Ildefons Gałczyński i Tadeusz Boy-Żeleński to wybitni twórcy polskiej literatury, którzy żyli w nieludzkich czasach. Każdy z nich, poddany wpływom kremlowskiego tyrana, podejmował upokarzające kompromisy z komunistyczną władzą oraz swoją twórczością. Stalinizm, narzucony na polskie ziemie, stawiał pisarzy w obliczu moralnych dylematów i tragicznych wyborów. Aby przetrwać jako twórcy, musieli dołączyć do chóru piewców nowego ustroju. Nawet ci, którzy wcześniej byli niezależni, decydowali się na dramatyczne układy z władzą, ponieważ byli szczególnie pożądani przez reżim. W latach 1939–1941 w Lwowie, zajętym przez Sowietów, Tadeusz Boy-Żeleński starał się lawirować między ugodą z czerwonymi decydentami a kontynuowaniem roli propagatora literatury francuskiej. Po wojnie Władysław Broniewski, wcześniej niezależny, wierzył, że jego Słowo o Stalinie to wielkie osiągnięcie poetyckie. Julian Tuwim wychwalał tyrana, sądząc, że komunizm jest najlepszym „lekarstwem” na antysemityzm, a Konstanty Ildefons Gałczyński, metafizyczny liryk, starał się zadowolić władzę, by móc żyć. Książka opowiada o tych czterech ludziach, uwikłanych w zbrodniczy system umysłowego zniewolenia.