Granica szeroko zamknięta.

More about the book

Historia ucieczek z komunistycznej Polski zaczyna się w pierwszych miesiącach po wojnie, kiedy granice kraju nie były jeszcze ustalone, a system ich ochrony praktycznie nie istniał. W tym okresie wiele osób mogło względnie bezpiecznie opuścić kraj, jednak z czasem, wraz z umacnianiem się reżimu, decyzja o nielegalnej ucieczce wiązała się z coraz większym ryzykiem. Mimo to, przez ponad cztery dekady obywatele Polski Ludowej podejmowali różnorodne próby przedostania się za żelazną kurtynę. Uciekinierska definicja, stworzona przez bezpiekę, wskazuje, że uciekinierem był obywatel PRL, który bez zgody władz opuścił kraj lub odmówił powrotu z czasowego pobytu za granicą. Wiele osób, nie mogąc wyjechać oficjalnie, decydowało się na nielegalne ucieczki, często z determinacją i desperacją. Warto zauważyć, że większość uciekinierów należała do tych, którzy podczas legalnego pobytu za granicą postanowili nie wracać do Polski. W komunistycznym kraju prawo do wyjazdu mieli głównie przedstawiciele rządu, dyplomaci oraz osoby z różnych dziedzin życia. Liberalizacja systemu paszportowego w latach pięćdziesiątych umożliwiła szerszemu gronu obywateli korzystanie z tej możliwości, a paszport stał się czasem biletem w jedną stronę.