Prawda i męskość. W zwarciu z naturalnością

More about the book

Do jakich wyższych celów w poznaniu aspiruje ten, kto buduje dobre relacje w współbyciu? Czy jego celem jest rozpraszanie ciemnych chmur na horyzontach ludzkiego świata? Scalanie życia z wynikami poznania wydaje się trudne, a w cywilizacji konieczne jest tworzenie wyobrażeń spójności tam, gdzie ona się rozlatuje. Wyobrażenia jedności są wciąż w procesie stawania się, jednak władcy świata postrzegają je jako coś gotowego i niepodważalnego. Prawda dla nich leży tam, gdzie są ich korzyści, co prowadzi do sporów, w których ktoś zawsze zwycięża, a ktoś przegrywa. Wspieranie zwycięzców może grozić upadkiem cywilizacji. Ludzie obawiają się tego, dlatego zwracają się ku prawdzie. Rozpoznawanie męskich charakterów to wyraz czujności wobec ludzkiego ducha, a wśród nich kryją się zdolności do odchodzenia od przemocy. Jednak ludzkie skłonności do podążania za złem nigdy nie wygasają. Dylemat, czy dawać złu szańce, jest kluczowy w świecie sztuki, która chce być obecna tam, gdzie pojawia się człowiek. Sztuka rejestruje i napędza ludzkie dążenia, umuzyczniając się w różnych formach. Niniejsza wypowiedź dr Szczepana Kutrowskiego przybliża to posłannictwo, eksplorując zakręty sztuki, w tym twórczość Aleksandra Wata, Jerzego Zawieyskiego i Jerzego Wittlina, z plastycznymi akcentami.