Starość w obiektywie

More about the book

Dla rodzin oddających bliską osobę do domu pomocy społecznej, to ogromne obciążenie psychiczne, etyczne i moralne. W przeszłości w Polsce dominowały rodziny wielopokoleniowe, gdzie młodsze pokolenie opiekowało się starszymi. Jednak czasy się zmieniają – młodzi ludzie wyjeżdżają, a kontakty z rodzicami stają się coraz rzadsze. Zubożenie relacji seniorów z dziećmi sprawia, że oznaki ich złego funkcjonowania są często ignorowane, a pomoc jest potrzebna dopiero w zaawansowanym stadium. Domy pomocy społecznej powstały, aby zaspokoić potrzeby starzejącego się społeczeństwa. Dzieci stają przed dylematem wyboru opieki nad rodzicami, obawiając się społecznego osądu. Wciąż istnieje przekonanie, że umieszczenie bliskiej osoby w instytucji to brak szacunku. Tymczasem takie placówki są przeznaczone dla osób chorych, starszych czy z niepełnosprawnościami. Nie jest wstydem oddać kogoś, aby zapewnić mu profesjonalną opiekę; wstydem jest pozostawić osobę niesamodzielną bez wsparcia. Osoby starsze powinny być pod opieką rodziny tak długo, jak to możliwe, ale jeśli opieka staje się zbyt obciążająca, dom pomocy może być właściwym rozwiązaniem, chroniącym zdrowie i niezależność opiekuna.