Żywioły w literaturze dziecięcej. Powietrze

More about the book

Powietrze, wszechobecny i niewidzialny żywioł, symbolizuje duchowość oraz rzeczywistość. Jego rola w literaturze, od dawnych baśni po współczesne utwory dla dzieci, jest niezwykle istotna. Może być delikatnym powiewem, ale także przybiera dramatyczne oblicze, stając się burzą czy huraganem. W zakończeniu Szekspirowskiego dramatu Ariel zostaje uwolniony, a W.H. Auden tworzy dla Prospera monolog, w którym żegna on Ariela i jego groźny, a zarazem słodki śpiew, który otacza "szorstki świat". Czytelnik ma nadzieję zakończyć lekturę słowami: „Och, Arielu, / Arielu, brak mi cię będzie. Ciesz się swoim żywiołem. Żegnaj”. Monografia ta wpisuje się w badania nad literaturą dziecięcą, kontynuując wcześniejsze tomy poświęcone wodzie i ziemi. Publikacja jest wynikiem pracy kompetentnych redaktorek, Anny Czabanowskiej-Wróbel i Krystyny Zabawy, i może zainteresować zarówno badaczy literatury dla dzieci, jak i dydaktyków poszukujących inspiracji poza szkolnym kanonem. Z pewnością przyciągnie uwagę osób zainteresowanych wyobraźnią związaną z żywiołami.