Dowódcy Chanatu Krymskiego. Tuhaj-bej

More about the book

W pierwszej połowie XVII wieku Chanat Krymski był jednym z najpotężniejszych państw w Europie Środkowo-Wschodniej, częścią rozległego świata muzułmańskiego od Maroka po Indonezję. Państwo Girejów obejmowało Półwysep Krymski, z wyjątkiem Wybrzeża Południowego i Kerczu, oraz stepy od Dniepru po Kubań. Chanowie krymscy uważali ziemie czerkieskie na Północnym Kaukazie za część swojego imperium. Pas nadbrzeżny od Dunaju do Dniepru należał do państwa osmańskiego, a ludność tatarska była podwójnie podporządkowana sułtanowi i chanowi. Jały agasi, namiestnik chana nad Tatarami budziackimi, zarządzał największą społecznością tatarską w regionie Morza Czarnego poza Krymem i Kubaniem. Chan, jako głowa państwa i naczelny dowódca, miał zastępcę – kałgę, oraz drugiego następcy – nureddina. W ich nieobecności dowodzili armią. Inni członkowie rodziny Girejów również pełnili funkcje dowódcze. Bejowie, wyższa szlachta chanatu, łączyli role dowódców i zarządców. Przedstawiciele głównych rodów chanatu, takich jak Szirinowie, Mansurowie, Barynowie, Argynowie, Sedżeutowie i Jaszławowie, uczestniczyli w rządzeniu krajem razem z Girejami.