Ballada o Alfredzie Łaszowskim

More about the book

Jego życie dzieli się na dwie części. U kresu, w przededniu śmierci, Łaszowski spogląda wstecz i wypowiada słowa ekspiacji. Pierwsza połowa życia była niespokojna i awanturnicza. Przygodę z literaturą i polityką rozpoczął w cieszyńskim gimnazjum, gdzie poznał awangardę i socjalizm, które aspirują do uniwersalności. Ambitny jak Alkibiades, ufał w swoje zdolności i pragnął sławy. Po rozpoczęciu studiów filozoficznych na Uniwersytecie Warszawskim, angażował się w życie polityczne uczelni, zdobywając uznanie rówieśników. W 1937 roku, niemal z dnia na dzień, nawrócił się na faszyzm, podziwiając nazizm i jego führera. W okupowanej Polsce musiał zmierzyć się z pytaniem o tożsamość, a jego polskość osłabła. Kolaborując z okupantem, zachował kontakty polskie, unikając procesu po wojnie. Po powrocie do Warszawy w 1947 roku, wstąpił do Stowarzyszenia PAX, spędzając drugą połowę życia na synekurach, zajmując się publicystyką i krytyką literacką. Z biegiem lat złagodniał, stając się konserwatywnym ramolem, przypominając sobie ziemiańsko-katolicką formację rodziny. W latach trzydziestych pisał kontrowersyjne teksty, ale po wojnie ustatkował się, przyjmując gust do frazesów i banałów.