Wyobraźnia. Osoba Teodramat. Antropologia poetycka

More about the book

Praca stanowi interdyscyplinarne i komparatystyczne studium dramatu, analizując go przez pryzmat toposu theatrum mundi. Wykorzystuje narzędzia filologiczne, teatrologiczne, filozoficzne oraz teologiczne, prowadząc do odkrycia aksjologicznych podstaw wizji człowieczeństwa w dramatach. Dramaturgia jest rozpatrywana w kontekście chrześcijańskiej wyobraźni, z odniesieniem do dzieła Hansa Ursa von Balthasara, które ujmuje historię świętą w kategoriach teatralnych. Kolejny rozdział ukazuje doświadczenia teatralne Cypriana Norwida i Karola Wojtyły, ich znajomość konwencji oraz osobistą ocenę trendów teatralnych. Szczególny nacisk kładzie się na wizję teatru jako odbicia dramatyzmu rzeczywistości, powiązanego z sakralnością. Rozdział dotyczący poetyki dramatów wprowadza w tematykę antropologii poetyckiej, ukazując środki wyrażania wizji człowieczeństwa, takie jak milczenie, monologi czy medytacyjność. Podjęty zostaje temat prymatu słowa oraz czasowości dramatów. Rozdział antropologiczny dzieli się na dwie części, z pierwszą poświęconą grze wolności, w której każdy człowiek dokonuje wyboru dramatycznego lub niedramatycznego. Druga część koncentruje się na postaciach w kontekście teo-dramatycznym. Ostatni rozdział proponuje komparatystyczną interpretację wybranych utworów, uwzględniając zbieżności w odniesieniu do Biblii oraz różnice w podejściu personalistycznym i teodramatycznym. Celem jest wskazanie na interesujące źródła obu narzędz