Sztuki w służbie terroru. O rewolucji w kulturze..

More about the book

Przestrzeń rewolucyjnych uroczystości musiała wypełnić muzyka, ponieważ wieczysta cisza nieskończonych przestrzeni budziła grozę, nie tylko w czasach Pascala. Muzyka odegrała kluczową rolę w rewolucji francuskiej, doświadczając największych przemian strukturalnych i ideologicznych po 1789 roku. Na piedestale muzycznych gatunków znalazł się hymn – pieśń męska, szlachetna i dostojna, prosta w formie, śpiewana najpierw przez solistę, potem przez chór, a w końcu przez tłum obywateli patriotów. Hymn, jako skuteczny środek muzycznej propagandy, tworzył iluzję zjednoczonej narodowej wspólnoty, ukazując jednostkę jako część większej całości. Osoby takie jak deputowani do Zgromadzenia Narodowego, choć pozornie odrębne, przemawiały głosem całego narodu. Hymn przywracał poezji pierwotne funkcje, doskonale nadając się do opiewania rewolucyjnych idei, takich jak wolność, równość, braterstwo, a także codziennych obrazów życia obywateli, jak małżeństwo czy miłość rodzicielska.