FNP Monographs Series

Dlaczego tatuowanie ciała staje się dziś w Polsce coraz bardziej popularne? Czy tatuaż to jedynie ozdoba, czy może coś więcej – forma ekspresji siebie i kształtowania własnego „ja”? Czy osoby wytatuowane podkreślają w ten sposób swoją inność i nonkonformizm, czy też przynależność do pewnej wspólnoty? Jakie znaczenie ma tatuaż z perspektywy ich biografii? Jaki wpływ wywiera na ich codzienne życie, pracę i relacje z innymi ludźmi? Ta książka stanowi próbę odpowiedzi na powyższe pytania. Autorka przygląda się roli praktyki tatuowania w indywidualizującym się polskim społeczeństwie, pokazując, że można potraktować tatuaż jako niezwykle efektywne narzędzie konstruowania, wyrażania i negocjowania jednostkowej tożsamości. Analizując wypowiedzi licznych entuzjastów tatuażu, sugeruje, że zaangażowanie w tę modyfikację ciała wynika z pragnienia zmiany własnego wyglądu oraz stanowi sposób przekształcania własnego wizerunku, pracy nad swoją biografią czy zarządzania emocjami. Ponadto wskazuje, że tatuaż to nie tylko indywidualizujący znak, ale również swoisty komentarz kulturowy, przy pomocy którego jednostka może sytuować się wobecswojego otoczenia, zaznaczając zarówno dystans wobec innych, jak i łączące ją z nimi więzi.

Jeszcze do niedawna sztukę sakralną XIX wieku uważano za wytwór niższej kategorii, pozbawiony większej wartości artystycznej i treściowej głębi. Książka stara się pokazać, że było wręcz przeciwnie, że mianowicie architekturze kościelnej w epoce historyzmu przypisywano znaczenia symboliczne niemniej poważne niż w czasach wcześniejszych. Po upadku witruwianizmu jako obowiązującej wykładni budownictwa, co nastąpiło w drugiej połowie XVIII stulecia, na nowo zdefiniowano podstawy architektury, wskazując na rolę charakteru i „mówiącej" formy. Na tej podstawie skonstruowano koncepcję znaczenia stylów historycznych, rozwijaną w kręgu wszystkich konfesji chrześcijańskich. Natomiast w obrębie katolicyzmu sięgać zaczęto do średniowiecznych traktatów teologicznych i liturgicznych, odnajdując w nich podstawy dla symbolicznej wykładni całego budynku kościelnego, jego części i zdobiących go dekoracji. W książce zanalizowano zapomniane i nieprzywoływane od końca XIX wieku teksty rozpraw na temat symbolicznej wymowy świątyń katolickich, pochodzące z Francji, Niemiec, Polski i częściowo Wielkiej Brytanii. Dokonano też próby interpretacji owego materiału w kontekście fundamentalnych pojęć takich jak styl,sacrum i reprezentacja.

W latach 80. i 90. postmodernizm wywoływał skrajne emocje. Krytycy uznawali go za intelektualną modę, podczas gdy zwolennicy dostrzegali w nim festiwal różnorodności i obietnicę wolności. Po upływie czasu można z dystansem ocenić, czym naprawdę był postmodernizm. W Polsce sytuacja jest szczególna, ponieważ myśliciele najlepiej zajmujący się postmodernizmem to współcześni anglosascy marksiści, których prace po 1989 roku zostały zaniedbane. Wśród bohaterów książki znajdują się Perry Anderson, David Harvey, Fredric Jameson, Terry Eagleton i Slavoj Žižek, określani jako przedstawiciele „późnej lewicy”. Publikacja stanowi zarówno encyklopedyczne wprowadzenie do ich teorii, jak i próbę uchwycenia nowego klimatu lewicowej myśli. Ta nowa myśl coraz częściej przeciwstawia się postmodernizmowi i nowej lewicy, która koncentruje się na wiecznej emancypacji i kolorowych marginesach, promując zamiast tego odpowiedzialną etycznie refleksję.