Goniszewski Piotr Books

W niniejszej monografii przeprowadzimy socjoretoryczną analizę MtShemTob, koncentrując się na problematyce mesjanologicznej. Socjoretoryka, jako platforma metod, umożliwia kreatywne wykorzystanie jej elementów, co zostanie zrealizowane poprzez cztery tekstury. W pierwszym rozdziale omówimy teksturę wewnętrzną, analizując tekst sam w sobie, w tym teksturę repetycyjno-progresywną, narracyjną oraz argumentacyjną. Drugi rozdział poświęcony będzie badaniom intertekstualnym, obejmującym interakcje ze słowem mówionym i pisanym, interakcje kulturowe oraz społeczne. W trzecim rozdziale skoncentrujemy się na teksturze społeczno-kulturowej, analizując socjologiczne strategie dyskursu religijnego oraz wartości kultury basenu Morza Śródziemnego, takie jak honor i wstyd. Czwarty rozdział dotyczy tekstury ideologicznej, gdzie zbadamy ideę mesjasza w średniowiecznym judaizmie rabinicznym oraz społeczno-religijną funkcję judaistycznych terminów technicznych i cytatów z Biblii hebrajskiej. Podejście V.K. Robbinsa jest interdyscyplinarne i wielopoziomowe, co pozwala na wybór etapów badawczych zgodnych z zamierzonymi celami. Teksty źródłowe w monografii to głównie tłumaczenia autora, w tym hebrajskiej Ewangelii Mateusza oraz fragmentów Starego i Nowego Testamentu, z odpowiednimi przypisami w przypadku innych tłumaczeń.

Mówiąc o zen w kontekście chrześcijańskiej duchowości, można ten fenomen rozumieć na dwa sposoby. Zen, jako odłam buddyzmu mahajany, można traktować jako religię, co ma miejsce w wielu krajach, zwłaszcza w Azji (Chiny, Japonia, Korea Płd., Wietnam). Praktykując zen w tym ujęciu, przyjmujemy określony światopogląd, obejmujący doktryny, obrzędy i zasady postępowania. Jako buddysta musimy wierzyć w prawo karmana, cykl reinkarnacji oraz skomplikowaną kosmologię z różnymi bytami niebiańskimi i piekielnymi. Takie podejście do zen jest nie do pogodzenia z chrześcijaństwem, które opiera się na odmiennych historycznych i kulturowych fundamentach. Chrześcijanie praktykujący zen rozumieją go jako duchową ścieżkę, opierając się na uniwersalistycznej interpretacji. Zakłada ona, że doświadczenie przebudzenia, odpowiadające unio mystica w chrześcijańskiej teologii mistycznej, wykracza poza kategorie historyczne i kulturowe. Doświadczenie rzeczywistości absolutnej nie można określić jako buddyjskie czy chrześcijańskie, a jedynie proces werbalizacji umieszcza je w odpowiednim kontekście. W uniwersalistycznym ujęciu zen staje się autentyczną ścieżką duchową z instytucjami i praktykami ukierunkowanymi na doświadczenie wglądu.