Wahania serca

More about the book

Przypomniałem sobie, jak na godzinę przed chwilą, gdy babka schyliła się ku moim trzewikom, błądząc w dusznej ulicy przed cukiernią. Myślałem, że w mojej namiętnej potrzebie uściskania jej nie zdołam doczekać godziny, którą musiałem spędzić bez niej. Teraz, gdy ta potrzeba odradzała się, wiedziałem, że mogłem czekać godzinami, bo nigdy nie będzie już przy mnie. Odkrywałem ją na nowo, czując ją żywą, prawdziwą, rozsadzającą moje serce, które zdawało się pękać. Dowiedziałem się, że ją utraciłem na zawsze, co było dla mnie niezrozumiałą sprzecznością. Ćwiczyłem się w bólu znoszenia tej utraty: z jednej strony istnienie, czułość, miłość, która wypełniała mnie i nadawała sens, z drugiej zaś, gdy przeżyłem to na nowo, czułem, że to szczęście było podszyte pewnością nicości, która zatarła mój obraz w sercu. Zniszczyła nasze wzajemne przeznaczenie, a babka, gdy ją odnajdywałem, stawała się obcą kobietą, która spędziła obok mnie kilka lat, ale równie dobrze mogła być z kimkolwiek innym. Dla niej byłem niczym i miałem być niczym.