Rurarz, Spasowski – żywoty równoległe. Wokół ucieczek ambasadorów PRL w grudniu 1981 r. Tom 2 1981–2007

More about the book

Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce miało niespodziewane konsekwencje dyplomatyczne, w tym ucieczki dwóch polskich dyplomatów. Romuald Spasowski, ambasador w Waszyngtonie, poprosił o azyl polityczny 19 grudnia 1981 r., a kilka dni później Zdzisław Rurarz, przedstawiciel w Tokio, podjął podobną decyzję. Obie ucieczki wywołały ogromne zainteresowanie w Polsce i na świecie. Kluczowe pytania dotyczące ich motywacji obejmują: czy były one wynikiem sumienia i sprzeciwu wobec tłumienia „Solidarności”, czy też miały bardziej osobiste podłoże? Książka analizuje konsekwencje tych wydarzeń oraz działalność zbiegłych dyplomatów jako emigrantów. Prośby o azyl doprowadziły do skandalu dyplomatycznego oraz działań komunistycznych służb, w tym zaocznych wyroków śmierci na „zdrajców” i prób ich inwigilacji. Rurarz i Spasowski w latach osiemdziesiątych publicznie krytykowali sytuację w Polsce, każdy na swój sposób: Rurarz poprzez wystąpienia, a Spasowski poprzez przygotowanie dużej publikacji. Po 1989 r. obaj znaleźli się na marginesie życia publicznego, a autor w podsumowaniu przedstawia całościową koncepcję procesu decyzyjnego, który doprowadził do ich ucieczek.