Analiza efektywności podstawowych form aktywizacji

More about the book

Zjawisko bezrobocia negatywnie wpływa na gospodarkę i funkcjonowanie gospodarstw domowych, co skłania rządy do stosowania narzędzi łagodzących jego skutki, szczególnie ograniczających czas trwania. W Polsce aktywna polityka rynku pracy realizowana jest przez wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy, które wprowadzają różnorodne formy wsparcia i aktywizacji osób bezrobotnych. Ocena skuteczności tych programów opiera się na dwóch głównych miernikach: efektywności kosztowej oraz efektywności zatrudnieniowej, a także na kosztach uczestnictwa w formach aktywizacji. Krytyka dotyczy głównie zbyt krótkiego okresu pracy, po którym uznaje się osobę za zatrudnioną, co prowadzi do propozycji wydłużenia tego okresu do dwóch lat. W 2015 roku zmieniono definicje zakończenia udziału w aktywizacji oraz zatrudnienia, co miało na celu poprawę jakości mierników. Monografia ma na celu przedstawienie i zastosowanie metod statystycznych i ekonometrycznych do analizy efektywności podstawowych form aktywizacji zawodowej oraz ocenę wpływu zmian wprowadzonych od 2015 roku na wartość informacyjną obu efektywności. Badania opierają się na danych statystycznych dotyczących efektywności kosztowej i zatrudnieniowej publikowanych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.