Złe czasy

More about the book

Karpiński Stanisław (1870–1943) był bankowcem, ministrem skarbu i prezesem Banku Polskiego. Urodził się 23 października 1870 roku w Raduczu w województwie warszawskim. Po ukończeniu szkoły realnej we Włocławku i szkoły handlowej w Warszawie, studiował ekonomię na uniwersytecie w Lipsku. Swoją karierę zawodową rozpoczął w 1893 roku jako urzędnik w Banku Handlowym w Warszawie, a od 1896 roku współpracował z narodowodemokratycznym „Głosem”. W czasie I wojny światowej sprzeciwiał się współpracy z Niemcami, licząc na odbudowę Polski. Po odzyskaniu niepodległości został dyrektorem Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej, a w 1919 roku objął stanowisko ministra skarbu. W 1924 roku został prezesem Banku Polskiego, gdzie zdołał zgromadzić kapitał akcyjny w wysokości 100 milionów złotych. Karpiński dbał o to, aby Bank Polski nie był wykorzystywany przez prywatne grupy kapitałowe, co prowadziło do konfliktów z innymi instytucjami. Był przeciwnikiem obcego kapitału i uzależnienia Banku od rządu, co spowodowało napięcia z sanacją. Po zakończeniu kadencji w 1929 roku nie został ponownie mianowany. W 1930 roku opublikował zbiór listów, a w 1931 roku pamiętnik. Zmarł 24 grudnia 1943 roku w Warszawie, prowadząc zapiski w swoim pamiętniku.